.
บ่ายแก่ๆ ของวันเสาร์ที่ 21 เมษายน ปี 2544
ก่อนจะไปหายายที่บ้านหนองจอก
ผมแวะเดินตลาดนัดจตุจักร 2 ที่มีนบุรี
แล้วสายตาของผมก็ไปสะดุดกับ
เจ้าลูกหมาหน้าตากวนโอ๊ยตัวนึงเข้า
คุณเคยไหมครับ ถูกชะตากับใครคนนึงตั้งแต่แรกเห็น
มีพลังดึงดูดให้อยากรู้จัก
อาการแบบนี้ไม่ค่อยเกิดกับผมบ่อยนัก
แต่วันนั้น มันเกิดขึ้นกับลูกสุนัขพันธุ์ไซบีเรียนฮัสกี้
ที่เค้าเอามาขายในตลาด
เป็นครั้งแรกครับ ที่ผมปิ๊งลูกหมา ศรรักปักอกอย่างจัง
.
ตอนนั้นสุดสวยของผม ยังเป็นลูกหมาตัวกระเปี๊ยก
หน้าตากวนโอ๊ยมาก คนเดินตลาดผ่านไปผ่านมาก็หยุดมอง
ตาสีฟ้าแจ่มคู่นั้นก็จ้องตอบอย่างไม่มีเกรง
สีขาวดำที่ตัดกันฉึบฉับทำให้ลูกหมาตัวนี้ดูโดดเด่นมาก
พอง่วงเจ้าหนูก็ล้มตัวลงนอน แล้วหลับสนิทอย่างไม่แคร์สายตาใคร
5 ปีก่อนโน้น ไซบีเรียนฮัสกี้ยังเป็นของแปลก
และมันยิ่งแปลกมาก เมื่อมาอยู่ในตลาดนัดจตุจักรมีนบุรี
ซึ่งกว่าครึ่งของคนแถวนี้เป็นอิสลาม
โอ๊ะ โอ๊ย ผมตกหลุมรักเจ้าลูกหมาตัวนี้เข้าแล้ว
วันนั้นผมทำตัวเป็นเด็กๆที่อยากได้ของเล่นถูกใจ
ยืนเกาะกรงดูลูกหมาหน้าตาเจ้าเล่ห์ตัวนี้จนเค้าปิดร้าน
ชีวิตช่วงนั้น ผมเหมือนเป็นคนเร่ร่อน นอนไม่เป็นที่
แล้วพรุ่งนี้ผมก็ต้องพายายไปธุระที่ชลบุรีแต่เช้า
ผมไม่พร้อมที่จะมีหมาซักตัวเลยจริงๆ
.
เย็นวันอาทิตย์ กลับจากชลบุรี ผมรีบไปที่ตลาดอีกครั้ง
ลูกหมาตัวนั้นยังอยู่ครับ โอ๊ยๆๆๆๆๆ อยากได้ ทำไงดี
ผมไปยืนเกาะกรงหมาอีก 2 ชั่วโมง เจ้าของร้านก็เชียร์
ผมก็พยายามใจแข็ง บอกเค้าไปว่ามีเงินไม่พอ ซื้อไม่ได้
พี่คนขายก็คงอยากขายมาก เห็นผมมา 2 วันแล้ว ก็เลยบอกว่า
น้องมีเท่าไร อุ้มไปเลย
วันหลังผ่านมาทางนี้ค่อยเอาเงินมาให้เพิ่ม
แง๊ๆ ทำไมยั่วกิเลสขนาดนี้นะ แต่สุดท้ายผมก็ใจแข็งได้สำเร็จ
ขอเบอร์เค้าไว้ แล้วเดินจากมา
ท่องไว้ว่า ยังไม่พร้อมๆๆๆๆๆๆ ยังเลี้ยงหมาไม่ได้
คิดว่าวันนั้น เจ้าของร้านก็คงด่าผมในใจแหละ
.
เชื่อไหมครับ ตลอดสัปดาห์นั้น ผมหายใจเป็นน้องหมา
อยากได้ๆๆๆๆๆ อยากโทรไปหาเค้าวันละหลายรอบ
แต่ก็อดใจไว้ ไม่เอา ไม่เลี้ยงหมา อย่าคิดถึงมัน
อาทิตย์ถัดมา ผมต้องไปบ้านหนองจอกอีก
ระหว่างที่ขับรถไป ผมก็คิดถึงอีกแล้ว
.
ยังอยู่ไหมนะ...
โอ๊ย น่ารักแบบนี้ ป่านนี้เค้าขายไปแล้วล่ะ
ก็ดี เราจะได้ไม่ต้องซื้อ...
อ้าว แล้วไม่เสียดายเหรอ...
เออ เสียดายว่ะ...
แล้วถ้ายังอยู่จะซื้อเหรอ...
เออ นั่นดิ จะซื้อได้ไง...
ถึงมีนบุรีแล้ว จะแวะป่ะ...
ไม่ๆ แวะทำไม วันนี้ต้องรีบกลับบ้าน เย็นแล้ว...
แวะดูหน่อยนึงน่า เผื่อยังอยู่...
เฮ้ย ถ้าอยู่ แล้วจะซื้อเหรอ...
ไม่หรอก แค่ดูน่ะ มันน่ารักออก แวะดูนิดนึง...
เออ แวะก็แวะ...
เหมือนคนบ้าไหมครับเนี่ย พูดกับตัวเองไปตลอดทาง
.
แล้วผมก็แวะเข้าไปที่ตลาด ตอนที่เค้าจะปิดร้านกลับบ้านกันแล้ว
ง่า...เจ้าหมาน้อยยังอยู่คับ ทำไมยังอยู่ รอผมเหรอเนี่ย
คนขายบอกว่า น้องเอาไปเถอะ เค้ารอน้องนะเนี่ย
มีคนมาถามเป็นสิบๆราย ไม่รู้ทำไมไม่ซื้อ ถามๆแล้วก็ไป
เอาก็เอาวะ ผมตบะแตกซะแล้ว
ควักเงินออกมาหมดกระเป๋า อ้าว ไม่พอแฮะ
พี่คนขายพาซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ไปกดตังค์
แล้วผมก็อุ้มเจ้าหมาน้อยกลับบ้านอย่างมีความสุข
ลูกหมาตัวนั้นคือแคนดี้ครับ
ช่วงนั้น ผมไม่พร้อมจะมีน้องหมาจริงๆ
ผมใช้ชีวิตเร่ร่อนมากๆ อยู่ไม่เป็นที่เลย
บางคืนก็นอนบ้านพ่อแม่
บางคืนก็นอนบ้านตายายบ้าง บ้านน้าบ้าง
แถมบางคืนยังไม่กลับบ้านไหนเลยอีกแน่ะ
แล้วผมก็เจือกมีน้องหมาทั้งที่ไม่พร้อม
ด้วยความน่ารักของเค้าแท้ๆ
2 สัปดาห์ผ่านไปด้วยความยุ่งเหยิง
แคนดี้เดินทางไปกับผมหมดทุกบ้าน
ผมนอนบ้านไหน แคนดี้ก็นอนที่นั่น ย้ายบ้านกันไปเรื่อย
ไปถึงบ้านน้าสาวที่ชลบุรีด้วย
นี่มั๊ง ทำให้แคนดี้ติดใจการนั่งรถไปไหนๆ
แคนดี้ทำให้ผมต้องตัดสินใจอยู่เป็นที่ซะที
เพราะมันเหนื่อยและวุ่นวายมาก กับการเร่ร่อนไปไหนๆ
โดยมีน้องหมาเบบี้ติดไปด้วยแบบนี้
.
จากวันนั้นถึงวันนี้ ก็เกือบ 5 ปีแล้วที่แคนดี้มาอยู่กับผม
จากน้องหมาตัวเท่าแมว กลายเป็นน้องหมู
เอ้ย น้องหมาหนักเกือบ 30 กิโลอย่างที่เห็น
แคนดี้คือส่วนหนึ่งของครอบครัวผมครับ
และเป็นส่วนสำคัญที่สุดส่วนหนึ่งในชีวิตผมด้วย
.
พี่คนขายบอกว่า แคนดี้เกิดวันที่ 19 กุมภาพันธ์
ผมก็ไม่รู้ว่าจริงไหม เพราะไม่มีหลักฐานอะไรมายืนยันได้
แต่ผมก็ชอบเลข 19 ซะด้วย ผมก็เลยทึกทักเอาตามนั้น
วันนี้ 19 กุมภาอีกแล้ว
หนูแคนดี้อายุ 5 ขวบแล้วครับ
ใครจะว่าผมลำเอียงก็ยอมล่ะครับ
ผมมีหมาหลายตัว แต่แคนดี้คือหมาที่ผมรักที่สุด
HAPPY BIRTHDAY นะครับ แคนดื้
